بر کشته کربلا بگریید

بر کشته کربلا بگریید

 

یکی از امور مرتبط با اهل بیت (ع) مسئله عزاداری در مصائب آنان است؛ به ویژه سوگواری در شهادت مظلومانه و فوق العاده تأثرانگیز امام حسین (ع) و یاران باوفای او در سال 61 ق است. این امر که در آغاز محدود بود، به تدریج از دایره خانواده و بازماندگان آن حضرت و دیگر شهدا فراتر رفت و در میان مسلمانان رواج یافت و به یک سنت اسلامی و بخشی از فرهنگ دینی مسلمانان تبدیل شد.

کمتر حادثه‌ای را می‌توان یافت که به اندازه واقعه کربلا بر تاریخ اسلام و تحولات آن تأثیرگذار بوده باشد. روز دهم محرم سال 61 هجری شمارش معکوس سقوط بنی‌امیه آغاز شد و دیگر آب خوش از گلوی آنها پایین نرفت و هر روز عده‌ای علم مخالفت علیه شامیان برمی‌داشتند تا اینکه در سال 132، با قیام خراسانیان که پس از یک ماه عزاداری برای یحیی بن زید بن علی بن حسین (ع)، به سوی شام حرکت کردند و آخرین خلیفه اموی را ساقط کردند.

یکی از اهداف راهبرد برپایی سوگواری امام حسین (ع)، زنده نگه داشتن فلسفه قیام بود و در جای جای ادعیه مأثوره جملاتی آمده است که آن واقعه را یک حادثه زنده و جاری در بستر تاریخ تلقی کرده است. پس از گذشت 14 قرن، همچنان در زیارت عاشورا می‌گوییم: «یا اباعبدالله انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم، من با هر کس که با شما صلح کند، صلح می‌کنم و با هرکس که با شما بجنگد می‌جنگم.» (علامه مجلسی، بحارالانوارف بیروت، جلد 98، ص 291) و هدف این قیام در زیارت اربعین، نجات امت از سرگردانی و گمراهی ذکر شده است.

«... و بذل مهجته فیک یستنقذ عبادک من الجهاله و حیره الضلاله. خداوندا من شهادت می‌دهم ... که او [امام حسین (ع)] خون خود را تقدیم کرد تا بندگانت را از جهالت و گمراهی نجات دهد.» (شیخ طوسی، مصباح المتهجد، مؤسسه فقه الشیعه، بیروت، ص 788).

از سویی نباید از نظر دور داشت که اصولاً دلدادگی و ارادت مسلمانان به خاندان پیامبر که ناشی از دستورهای قرآن کریم عشق به رسالت و اهتمام به تأکیدهای آن حضرت نسبت به خاندانش بود «قل لا اسئلکم علیه اجراً الا الموده فی القربی» (شوری 22) «(ای پیامبر به امت بگو) من از شما هیچ پاداشی جز مودت نسبت به نزدیکانم نمی‌خواهم.» پس از نزول این آیه از پیامبر اکرم (ص) سؤال کردند که این نزدیکان شما که خداوند محبت آنها را بر ما واجب کرده است چه کسانی هستند؟ بنا به نقل جمهور مورخین و محدثین شیعه و سنی ایشان چنین پاسخ دادند: «علی، فاطمه و فرزندان آنها.» بعضی از بزرگان اهل سنت که این حدیث را نقل کردند عبارتند از: احمد بن حنبل (مناقب)، حافظ گنجی شافعی (کفایة الطالب، ص 31)، حافظ حاکم حسکافی (شواهد التنزیل، جلد 2، ص 822)، ابن مغازلی شافعی (مناقب علی بن ابیطالب، ص 309)، ابن صباغ مالکی (الفصول المهمه، ص 27)، جلال الدین سیوطی (احیاء المیت، ص 239)، ابن حجر مکی (الصواعق المحرقه، ص 259).

بنا به روایت تعداد زیادی از علما و راویان حدیث اعم از سنی و شیعه، پیامبر چنین فرمود:

«انی تارک فیکم الثقلین، کتاب الله و عترتی، لن یفترقا حتی یردا علی الحوض» (من از میان شما می‌روم) و دو چیز را در میان شما (به امانت) می‌گذارم؛ کتاب خدا و خاندانم را. و این هردو از هم جدا نمی‌شوند تا کنار حوض (کوثر) به من برسند.» تعدادی از محدثین و مورخین شناخته شده اهل سنت که این حدیث را نقل کرده‌اند عبارتند از: مسلم بن حجاج نیشابوری (صحیح مسلم، ج 4، ص 1873)، احمد بن حنبل (مسند احمد، ج 4، ص 266)، ترمذی (صحیح، ج 5، ص 662)، حاکم نیشابوری (المستدرک علی الصحیحین، ج 3، ص 109)،

پس از اولین مجلس یزید، که با ورود و حضور اهل بیت در کاروان اسیران کربلا همراه بود، بازماندگان حسینی از مناسبت‌های مختلف جهت احیای نهضت حسینی استفاده کردند که معمولاً با سوگواری برای شهادت امیر کاروان همراه بود و گویا این برنامه بدان حد تکرار شد که خاندان یزید را تحت تأثیر قرار داد و یزید را تا بدان حد به واکنش واداشت که خود را در فاجعه کربلا بی‌تقصیر خواند و ابن زیاد را مقصر معرفی کرد و گناه فاجعه عاشورا را متوجه او دانست. (جلال الدین عبدالرحمان سیوطی، تاریخ الخلفاء، کراچی، نور محمد، ص 802).

امام سجاد (ع) برای زنده نگه داشتن یاد حماسه حسینی تا بدانجا کوشید که حتی هنگام نوشیدن آب یا خوردن طعام و ذبح گوسفندی می‌گریست، تا جایی که یکی از غلامانش به او گفت: «یابن رسول الله! چقدر گریه می‌کنی؟ می‌ترسم خود را هلاک کنید.» حضرت در جواب فرمود: «همانا از اندوه و غصه‌ام را به خدا شکوه می‌کنم و می‌دانم از خدا آنچه را که شما نمی‌دانید.» (شیخ صدوق، امالی، ترجمه محمدباقر کمره‌ای، تهران: کتابخانه اسلامی، 1362، ص 141) و گاهی در پاسخ می‌فرمود: «وای بر تو! یعقوب پیامبر دوازده فرزند داشت و خداوند یکی از آنان را از چشم پدر دور کرد. یعقوب در فراق وی (یوسف) چندان گریست که چشمانش از شدت گریه سفید و نابینا گردید و کمرش از این غم خمید، در حالی که فرزندش زنده و سالم بود؛ ولی من با دو چشم دیدم که پدر و برادران و عموهایم و هفده تن از اهل بیت (در کمتر از یک روز) در کنارم کشته شدند. من چگونه می‌توانم گریه نکنم؟» (جعفر بن محمد  قولویه، کامل الزیارات،

 

پایگاه آموزشی و سرگرمی ایرانیان

 

                                                                                                                                

 

 

ادامه مطلب

یادداشت‌هایی پیرامون آموزش فن مداحی

یادداشت‌هایی پیرامون آموزش فن مداحی

سیدمهدی میرداماد

گلی که تربیت از دست باغبان نگرفت

اگر ز چشمه خورشید سرزند خودروست

اشاره:

این نوشتار حاصل تجربیات و تلاش حقیر در عمر کم ستایشگری و نوکری‌ام می‌باشد.

به عنوان یکی از جوان‌ترین اعضاء این خانواده که رسالت نوکری را بر عهده دارند، سعی و تلاشم همیشه بر این اساس بوده تا نگاهم به مداحی نگاه علمی باشد و بر اساس همین نگاه، همیشه می‌خواستم به مهارت‌ها و فنون، موشکافانه نگاه کنم.

از روز اول بنا را به شاگردی گذاشتم و همه‏ی استعدادم را صرف درست شاگردی کردن نمودم. هرچند شاگرد ممتازی نبودم ولی از محضر اساتید زیادی بهره بردم و پای درس پیش‏کسوتان صاحب‏نفسی زانو زدم که همان نفس سوخته‏ی آنها برای یک عمر مداحی کافی است. و این همان گمشده‌ای بود که دنبالش می‌گشتم.

کسانی که این سلسله مباحث را دنبال خواهند کرد، باید بدانند که خود شخص بنده بیش از همه محتاج شاگردی هستم. هنوز در مرحله‏ی تعلّم به سر می‌برم و شأنیّت تعلیم را ندارم. فقط می‌خواهم تجربه‌ام را به نسل مشتاق و نیازمند انتقال دهم. نسل بی‌سامانی که نه استاد می‌شناسد و نه پیش‏کسوتی به آنان اعتماد دارد؛ سرگردان و بی‌هدف به این حرفه روی می‌آورد و کافی است کمی استعداد داشته باشد تا با یک چاشنی اساسی به نام جوانی و نشاط و علاقه، سری در سرها درآورد و دیگر به بسیاری از بایدها و نبایدهای آن توجهی نکند.

نمی‌خواهم از منظرهای مختلف بحث را دنبال کنم، زیرا نه مجال هست و نه نیاز. تلاش من آن است که از منظر مهارت و تکنیک مداحی، آن هم به‏روز و تا آنجا که می‌توانم به شکلی مطالبی را سلسله‌وار به محضر مشتاقان این رشته عرضه کنم. امیدوارم درسی را که یاد گرفته‏ام، خوب پس دهم، لذا قبل از شروع، توجه شما را به این چند سطر جلب می‌کنم.

 

آنچه پیش از مداحی آموختم

سالها پیش آنجا که می‌خواستم تازه راه و رسم مداحی را بیاموزم و قدم در این عرصه‏ی پرهیاهو و جذاب بگذارم، با سری پر از شوق و دلی مملو از امید و آرزو به واسطه‏ی یکی از آشنایان به خانه‏ی شخصی راه پیدا کردم که یکی از عارفان و سالکان گمنام آن زمان به حساب می‌آمد، و شاید کمتر کسی نام آن مرد را شنیده بود. در نگاه اول جذبه‏ی الهی‌اش دلم را ربود و همان چند لحظه، مرا تا آخر عمر با نگاه آن مرد مأنوس کرد. گرچه بعد از این دیدار، خورشید عمرش خیلی زود غروب کرد و او به دیار حق شتافت. آن روز جملات نغز و عمیقش مرا بر آن داشت که نگاهم به مداحی، نگاه دیگری باشد. آن روز نقطه‏ی عطف مداحی من بود و جملات او همیشه در قاب دلم محفوظ است.

پرسید: «بلدی گریه کنی؟!» حسابی جا خورده بودم و نمی‌دانستم چه جوابی باید بدهم. اصلاً انتظار این سئوال را نداشتم. به محض اینکه دید در جواب مانده‌ام و نمی‌توانم کاری کنم گفت: «آره پسرجون، هروقت گریه کردن بلد شدی خود به خود روضه‌خون می‌شی!» بعد کمی از زیر آن ابروان پرپشتش نگاهم کرد و گفت: «سعی کن خودتو خرج آقا کنی نه آقارو خرج خودت. خودتو خرج کن ببین چه جوری برات خرج می‌کنه؟!» و من هاج و واج به او نگاه می‌کردم. زبانم در دهانم خشک شده بود. دوباره گفت: «اگه یه روز خوننده شدی برا دلت بخون، برا مردم نخون! به خوندن عادت نکن، شیطون میشه برات! از شهرت فرار کن، بذار بعد مرگت بفهمن تو کی بودی، ادب داشته باش به همه جا می‌رسی و ...»

جملات او سال‏هاست یکی پس از دیگری در ذهن من حک شده و حرف‌هایش واژه به واژه آویزه‏ی گوشم گشته است؛ و من در بزنگاه‌های حسّاس به کمک آن به راحتی از سدّ مشکلات عبور کرده‌ام. آن روز و حرف‌های آن پیرمرد چنان با تار و پودم گره خورده است که هنوز که هنوز است او را در خیلی از مجالسم حاضر می‌بینم و حرف‌هایش آویزه‏ی گوشم شده است. او کسی نبود جز «میرزا اسماعیل دولابی». روحش شاد.

 

مداحی علم است، اما کاربردی و مهارتی

مداحی یک علم است. علمی مملو از مهارت‌ها و فنون کاربردی. از منظر تکنیک و فنون مداحی، یک مداح باید به این مهارت‌ها مسلط و عالم باشد: موسیقی، ادبیات، بیان، روانشناسی، صداسازی و ...

این نوشتار سلسله مباحث آموزش مکتوب مداحی از این منظر است.

در مداحی سه لحن مادر وجود دارد که بیش از همه کاربرد خواهند داشت.

1. لحن مرثیه 2. لحن مدیحه 3. لحن مناجات

مرثیه یکی از عمومی‌ترین الحان مداحی است و در نظر عموم، کسی که قالب مرثیه را نشناسد و به قول ما روضه‌خوان نباشد، در مداحی جایگاهی ندارد.

شرایط مرثیه‌خوانی در گزینه‌های زیر خلاصه می‌شود:

الف) آشنایی با آهنگ‌های (الحان و نغمات) مرثیه

ب) تسلط بر الحان و نغمات مرثیه

ج) انتخاب و ارائه‏ی اشعار مناسب مرثیه

د) شناخت روضه و حواشی روضه

ه) شناسایی نقاط ضعف و قوت مرثیه

بعد از مهیا شدن این شرایط که هر کدام نیاز به زمان خاص خود دارد، ما به نمودار چیدمان یک مجلس مرثیه می‌رسیم که عبارت است از:

1. صلوات و دعا 2. غزل مناجات 3. غزل مرثیه 4. پل‏سازی و روضه 5. گریز 6. زمینه 7. نوحه 8. واحد 9. شور 10. سرود پایانی

لازم به ذکر است هر مداح با سلیقه و ذائقه‏ی مجلس خود می‌تواند این چیدمان را تغییر دهد ولی 5 گزینه‏ی اول جزء لاینفک مرثیه است و باید حتی در فرصت‌های کم و خواندنی مختصر با ظرافت خاص خودش پیاده شود. حالا در حد توان به شرح این نمودار می‌پردازیم.

 

صلوات و دعا

صلوات و دعای مجلس باید ابتدا در لحن و آهنگ همان جلسه باشد و سپس باید با موضوع جلسه تناسب داشته باشد تا ذهن مستمع از ابتدا با موضوع عام جلسه آشنا شود و دچار سردرگمی نگردد. ایجاد چالش، خوب است ولی نه در بخش صلوات و دعا، بلکه در قسمت‌های بعد که به آن خواهیم رسید.

صلوات و دعا در ابتدای جلسه جایگاه ویژه و مقدسی دارد، و نمی‏توان به آسانی و با بی‏تفاوتی از کنار آن گذشت. از منظر تکنیک و فن هم اهمیت خاص خود را دارد. چراکه مداح باید اول به خود و بعد به مستمع این باور را بشناساند که اصل مداحی، توسل است، و این که مجلس باید در کنترل کس دیگری باشد. با دعا و صلوات اول مجلس، مداح در مقابل این ذوات مقدسه که  صاحب اصلی جلسه هستند خود را از همه‏ی تکنیک‏ها و فنونی که آموخته خلع سلاح نموده و با این واسطه، کنترل جلسه را از نظر معنوی و اعتقادی به خودشان واگذار می‏کند. دعای اول مجلس حکم یک مهر ورود را دارد یا بهتر بگوییم یک اذن دخول. ابتدا باید این ویژگی را در نظر گرفت و سپس باید تکنیک را لحاظ کرد. ولی از نظر فنی آنچه که مستمع را از سردرگمی خارج می‏سازد، شروع خوب و به‏جاست. حتی با یک سلام یا یک فراز دعا می‏توان مستمع را روی ریل روضه انداخت و دیگر آنجاست که مستمع تکلیفش را می‏فهمد. از دیگر فوائد مهم صلوات و دعای اول جلسه، تسلط و سوار  شدن بر مجلس است. معمولاً دقائق اولیه‏ی مجلس، همهمه و سروصدا است. باید با این حربه، نبض جلسه را به دست گرفت و ارتباط اولیه بین مداح و مستمع را برقرار کرد.

 

یک خاطره‏ی ماندگار، یک تجربه‌ی موفق

یادم هست اولین بار که می‏‏خواستم در حسینیه‏ی لباس‏فروشان تهران مقابل استادم آقای انسانی بخوانم، چنان اسیر آن فضای سنگین شدم، و جوّ به‏گونه‏ای روی من اثر گذاشت که پاهایم به شدت می‏لرزید و تکان می‏خورد. تا حدّی که حتی کسانی که عقب مجلس نشسته بودند هم توانستند این صحنه را ببینند! آقای انسانی که این صحنه را دید، نگاهی به من انداخت و گفت: «دعای فرج بخوان، سلام بده، یک خورده معطلش کن تا ترست بریزه!»

و واقعاً هم همین‏طور شد. به‏راستی اگر فضای جلسه به روی آدم تأثیر منفی بگذارد، باید به این شکل بر آن جلسه تسلط پیدا کرد.

مداح باید در صلوات و دعای ابتدای جلسه، به این نکات توجه داشته باشد:

1. کوتاه و مختصر و مفید باشد 2. درست و صحیح و مستند بخواند 3. حتی‏المقدور با ترجمه یا مضمون قریب به ترجمه آن را ارائه کند 4. آرام و با طمأنینه و گام پایین بخواند 5. حتی‏المقدور نیمی از آن را از مستمع جواب بگیرد.

فهرستی مختصر از ادعیه و صلوات‏هایی را که معمولاً می‏توان در مناسبت‏‏های مختلف از آن استفاده کرد، می‏خوانیم:

* محرم و صفر: یا رب الحسین بحق الحسین اشف صدر الحسین بظهور الحجه.

السلام علیک یا اباعبدالله و علی الارواح التی...

اللهم العن اول ظالم ظلم حق محمد و ...

* فاطمیه: اللهم صلی علی فاطمة و ابیها و ...

اللهم صل علی الصدیقة الشهیده، الراضیه المرضیه، التقیه النقیه، المکسوره ضلعها و الممنوعه ارثها و المظلوم بعلها و المقتول ولدها.

* مناجات‏های ماه مبارک رمضان:

یا باسط الیدین بالعطیه، یا صاحب المواهب السنیه...

اللهم ان اخذتنی بجرمی اخذتک بعفوک و ان اخذتنی بذنوبی اخذتک بمغفرتک...

* مناجات‏های امام زمان و دیگر ائمه‏ی معصومین:

یا ایها العزیز مسّنا و اهلنا الغر و جئنا...

السلام علیکم یا اهل بیت النبوه بموالاتکم علمنا الله معالم الدنیا و ...

اللهم ارنی الطلقه الرشیده و الغره الحمیده و ...

شاید صلوات و دعا به ظاهر یک نکته‏ی ابتدایی و زودگذر باشد، ولی در مداحی امروز باید از کوچک‏ترین لحظات جلسه بهره برد، کما اینکه شاید خیلی از گره‌ها در همین لحظه‌هایی که به چشم نمی‌آید باز شود. به عبارت دیگر همین دعا و مناجات مختصر می‌تواند زمینه‌ساز خوبی برای آماده شدن مستمع باشد.

 

پایگاه آموزشی و سرگرمی ایرانیان

 

 

 

سوال و جواب هایی در رابطه با عزاداری( قسمت سوم)

 

سوال و جواب هایی در رابطه با عزاداری( قسمت سوم)

 

• س: در حسینیه‏ها و مساجد بیشتر مناطق بخصوص روستاها مراسم شبیه‏خوانى به اعتبار اینكه از سنتهاى قدیمى است برگزار مى‏شود كه گاهى اثر مثبتى در نفوس مردم دارد، این مراسم چه حكمى دارند؟

ج: اگر مراسم شبیه‏خوانى مشتمل بر امور دروغ و باطل نباشند و مستلزم مفسده هم نباشند و با توجه به مقتضیات زمان باعث وهن مذهب حق هم نشوند، اشكال ندارند، ولى در عین حال بهتر است كه به جاى آنها، مجالس وعظ و ارشاد و ذكر مصائب حسینى و مرثیه خوانى بر پا شود. (مقام معظم رهبری)

 

• س: استفاده از طبل و سنج و شیپور و همچنین زنجیرهایى كه داراى تیغ هستند در مجالس و دسته‏هاى عزادارى چه حكمى دارد؟

ج: اگر استفاده از زنجیرهاى مزبور موجب وهن مذهب در برابر مردم شود و یا باعث ضرر بدنى قابل توجهى گردد، جایز نیست ولى استفاده از شیپور و طبل و سنج به نحو متعارف اشكال ندارد. (مقام معظم رهبری)

 

 

 

• س: در بعضى از مساجد در ایام عزادارى از عَلَم‏هاى متعددى استفاده مى‏شود كه داراى تزئینات زیاد و گرانبهایى است و گاهى موجب سؤال متدینین از اصل فلسفه آنها مى‏گردد و در برنامه‏هاى تبلیغى خلل ایجاد مى‏كند و حتّى با اهداف مقدس مسجد تعارض دارد، حكم شرعى در این رابطه چیست؟

ج: اگر قرار دادن آنها در مسجد با شئونات عرفى مسجد منافات داشته باشد و یا براى نمازگزاران مزاحمت ایجاد كند، اشكال دارد.

 

(مقام معظم رهبری)

 

 

• س: استفاده از عَلَم در مراسم عزادارى سیدالشهدا «علیه‏السلام» با قرار دادن آن در مجلس عزا یا حمل آن در دسته عزادارى چه حكمى دارد؟

ج: فى نفسه اشكال ندارد ولى نباید این امور جزء دین شمرده شوند. (مقام معظم رهبری)

 

 

 

• س: اگر بعضى از واجبات از مكلّف به سبب شركت در مجالس عزادارى فوت شود مثلا نماز صبح قضا شود، آیا بهتر است بعد از این در این مجالس شركت نكند یا اینكه عدم شركت او باعث دورى از اهل بیت «علیه السلام » مى‏شود؟

ج: بدیهى است كه نمازِ واجب، مقدم بر فضیلت شركت در مجالس عزادارى اهل‏بیت «علیهم السلام » است و ترك نماز و فوت شدن آن به بهانه شركت در عزادارى امام حسین «علیه السلام» جایز نیست، ولى شركت در عزادارى بگونه‏اى كه مزاحم نماز نباشد ممكن و از مستحبات مؤكّد است. (مقام معظم رهبری)

 

 

 

• س: در بعضى از هیئت‏هاى مذهبى مصیبت‏هایى خوانده مى‏شود كه مستند به مقتل معتبرى نیست و از هیچ عالم یا مرجعى هم شنیده نشده است و هنگامى كه از خواننده مصیبت از منبع آن سؤال مى‏شود، پاسخ مى‏دهند كه اهل بیت(ع) اینگونه به ما فهمانده‏اند و یا ما را راهنمایى كرده‏اند و واقعه كربلا فقط در مقاتل نیست و منبع آن هم فقط گفته‏هاى علما نمى‏باشد بلكه گاهى بعضى از امور براى مدّاح یا خطیب حسینى از راه الهام و مكاشفه مكشوف مى‏شود، سؤال من این است كه آیا نقل وقایع از این طریق صحیح است یا خیر؟ و در صورتى كه صحیح نباشد، تكلیف شنوندگان چیست؟

ج: نقل مطالب به صورت مزبور بدون اینكه مستند به روایتى باشد و یا در تاریخ ثابت شده باشد، وجه شرعى ندارد مگر آنكه نقل آن به عنوان بیان حال به حسب برداشت متكلّم بوده و علم به خلاف بودن آن، نداشته باشد و تكلیف شنوندگان نهى از منكر است بشرطى كه موضوع و شرایط آن نزد آنان ثابت شده باشد. (مقام معظم رهبری)

 

 

 

• س: از ساختمان حسینیه صداى قرائت قرآن و مجالس حسینى بسیار بلند پخش مى‏شود بطورى كه صداى آن از بیرون شهر هم شنیده مى‏شود واین امر منجر به سلب آسایش همسایگان شده است و مسئولین و سخنرانان حسینیه اصرار به ادامه آن دارند، این عمل چه حكمى دارد؟

ج: اگر چه اقامه مراسم و شعائر دینى در زمانهاى مناسب در حسینیه از بهترین كارها و جزو مستحبات مؤكّد مى‏باشد، ولى واجب است برگزاركنندگان مراسم و عزاداران تا حد امكان از اذیّت و ایجاد مزاحمت براى همسایگان بپرهیزند هر چند با كم‏كردن صداى بلندگو و تغییر جهت آن به طرف داخل حسینیه باشد. (مقام معظم رهبری)

 

 

 

• س: نظر شریف حضرتعالى نسبت به ادامه حركت دسته‏هاى عزادارى در شبهاى محرم تا نصف شب همراه با استفاده از طبل و نى چیست؟

ج: به راه انداختن دسته‏هاى عزادارى براى سیدالشهدا و اصحاب او «علیهم السلام» و شركت در امثال این مراسم امر بسیار پسندیده ومطلوبى است و از بزرگترین اعمالى است كه انسان را به خداوند نزدیك مى‏كند، ولى باید از هر عملى كه باعث اذیّت دیگران مى‏شود و یا فى‏نفسه از نظر شرعى حرام است، پرهیز كرد. (مقام معظم رهبری)

 

 

• س: استفاده از آلات موسیقى مانند اُرگ (از آلات موسیقى و شبیه پیانو است) و سنج و غیر آنها در مراسم عزادارى چه حكمى دارد؟

ج: استفاده از آلات موسیقى، مناسب با عزادارى سالار شهیدان نیست و شایسته است مراسم عزادارى به همان صورت متعارفى كه از قدیم متداول بوده برگزار شود. (مقام معظم رهبری)

 

 

 

• س: آیا آنچه متداول شده كه به عنوان عزادارى براى امام حسین «علیه السلام» گوشت بدن را سوراخ كرده و قفل و سنگ كیلو به آن آویزان مى‏كنند، جایز است؟

ج: این گونه اعمال كه موجب وهن مذهب مى‏شوند جایز نیست. (مقام معظم رهبری)

 

 

• س: باقیمانده اموالى كه به عنوان هزینه‏هاى مراسم عاشوراى امام حسین «علیه‏السلام» جمع‏آورى مى‏شود، در چه موردى باید خرج شود؟

ج: مى‏توان اموال باقیمانده را با كسب اجازه اهداء كنندگان آنها در امور خیریه مصرف كرد و یا آنها را براى مصرف در مجالس عزادارى آینده نگه داشت. (مقام معظم رهبری)

 

پایگاه آموزشی و سرگرمی ایرانیان